Halsbandparkieten beuken nootjes

Nootjes beuken.

De Paleistuin riep me vandaag, een vrolijk gekwetter van jonge Halsbandparkieten lokte. Ze zaten op de grond, zo zie je ze niet vaak, en hadden duidelijk een feestje te vieren. Beukennootjes! Best knap van die vogels, beukennootjes pellen. Met hun slimme handjes die eigenlijk voetjes zijn en die subtiele krachtige bek doen ze dat ongeveer zo:

In de streken waar de groene vogel oorspronkelijk uit stamt zijn er helemaal geen beukenbomen of beukennootjes te vinden. De opmars van de Halsbandparkiet in de parksteden van Noordwest-Europa is waarschijnlijk vanuit Brussel begonnen. In Nederland, Den Haag, is een eerste broedgeval op Ockenburgh bekend uit 1968. Begin jaren 1970 wordt Psittacula krameri ook in de rest van Randstedelijk Nederland waargenomen.

oorspronkelijke verspeiding

Sindsdien (en de waarschijnlijk vele ‘vrijlatingen’) doet deze zogenaamd invasieve vogelsoort het erg goed in de onze contreien, van Ruhrgebiet tot Schotland.
Winters deren de enigszins tropische dieren niet. Hun tot voor kort oorspronkelijke verspreidingsgebied reikt van de Bengalen tot diep in Sahel-Afrika en het tussenliggende koude voorgebergte van de Himalaya. Al voor de soort hoe kunstmatig ook onze streken, Europa, bereikte was het al de meest verbreide onder de groep der kromsnavels, die van parkieten en papegaaien.

Slimme dieren passen zich aan de heersende eventueel nieuwe omstandigheden aan. De Halsbandparkiet is daar een meester in.

Nootjes beuken.